• Nieuw leven in Corona tijd

    31 juli 2020

    Tijdens de Corona lockdown was een veel gehoorde klacht dat het leven tot stilstand was gekomen. Door de sluiting van de horeca, sport- en cultuurinstellingen en het afstand houden tot elkaar leek dat het geval te zijn. En ondanks de versoepeling is dat gevoel van stilstand bij velen nog niet voorbij. Bij nader inzien is dit echter een oppervlakkige waarneming. De dreiging van het virus voor de gezondheid maakte opeens pijnlijk duidelijk dat wij als mensen onderdeel zijn van de natuur waarin het leven van elk levend wezen betrekkelijk kort is en door tal van oorzaken beëindigd kan worden. Ook zonder nieuwe mensvijandige virussen is dat zo, en gaat de cyclus van leven en dood door. Nu is het niet mijn bedoeling de lezer de betrekkelijkheid van het menselijk bestaan nogmaals in te peperen. Ik wil je even meenemen naar nieuw leven, waardoor de Corona tijd voor mij 'opeens' een gouden rand heeft gekregen. Ik heb namelijk sinds kort een kleinzoon, Quinten. Hij lacht veel - vooral naar zijn grootvader - en hij kijkt onderzoekend om zich heen - zou er een schilder in hem schuilgaan? Ik teken hem regelmatig. Als hij slaapt gaat dat gemakkelijk. Hij is een minder goed model als hij wakker is, dan is het echt een uitdaging hem goed te treffen. Veel doen, dan zit er soms een goede schets bij. Hierbij twee resultaten.
    Ik wens je een gezonde zomer, en geniet van wat er wel is,
    Gerrit

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 32 keer bekeken

  • Schoolplein Newala (Tanzania)

    12 april 2020

    Tanzania is een kinderrijk land. Kinderen onder de 14 jaar vormen maar liefst ruim 40 procent van de bevolking. In Nederland is dat percentage 16. Onderweg door Tanzania zie ik dan ook veel kinderen. In een draagdoek op de rug, in groepjes van verschillende leeftijden en in grotere groepen in schooluniform. Ik ben op bezoek bij een basisschool in Newala. De klaslokalen zijn ondergebracht in enkele lage, okerkleurige gebouwen die haaks op elkaar staan. In het ruime middenterrein staan grote, oude bomen. Er groeit gras in de schaduw, paden van rood zand doorsnijden de ruimte. Kinderen lopen in groepjes en zitten op de grond. Er is niets overbodigs, alles is van een pure eenvoud.  Ik ga op een stenen rand tegen een schoolgebouw zitten en pak mijn aquarelverf en papier. Nog voor ik iets op papier heb gezet staat er al een kring kinderen om mij heen. Ze volgen mijn handelingen met veel aandacht. Even later staan ze drie rijen dik. Met handgebaren maak ik duidelijk dat ze niet in mijn gezichtsveld moeten staan. Dat helpt dan even. Ook de hoofdmeester komt langs om kennis te maken. Hij vertelt dat het voor de kinderen iets geheel nieuws is, een schilder die de wereld om hen heen als onderwerp neemt. Ze blijven in stille aandacht naar mij kijken. Pas als ik aan het eind wat figuurtjes in de aquarel zet hoor ik ze opmerkingen tegen elkaar maken en lachen. Met een hoofd vol indrukken sta ik op. Die neem ik mee naar mijn atelier.

     

    Gerrit Faber,  februari 2020

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 72 keer bekeken

  • Schilderen aan de zuidkust van Tanzania

    27 februari 2020

    Twee landtongen omsluiten de Baai van Mikindani. In de verte is een doorgang zichtbaar naar de Indische Oceaan. Tegen de avond varen de vissers uit in hun dhows – traditionele houten schepen.  Ze hebben roeibootjes dwars op het dek liggen, die op de visplek gebruikt worden om in de nacht met lichten vissen te lokken. Voor mij ligt de Mambo Poa voor anker. Met een slank bootje gemaakt van een uitgeholde boomstam varen ze heen en weer naar de wal met hun visbenodigdheden. Ik neem de scene in mij op. Het golvende water, de bonte kleuren van de boot, de vissers en de netten vormen een inspirerend beeld. De vissers zien mij naar hen kijken. Ik pak mijn aquarelspullen en maak een eerste opzet. Al snel hoor ik geroep over het water. Ik versta niet wat ze zeggen, maar het klinkt vriendelijk. Ik zwaai terug en we lachen naar elkaar. Even later wordt ik omringd door voorbijgangers die wijzen naar mijn werk en de vissers. Ze giechelen en steken hun duim omhoog. Ik ben gewend aan het Nederlandse publiek dat vaak goed bedoelde maar te negeren aanwijzingen geeft in de trant van “die boom daar staat wat meer naar rechts hoor”. Als ik bijna klaar ben komen de vissers bij mij kijken hoe hun boot en zijzelf erop staan. Veel gelach, de boot herkennen ze maar de figuurtjes in mijn aquarel zijn niet te herleiden tot de jonge mannen die om mij heen staan. Op één uitzondering na. Dat is de man met de gele shorts en het witte T-shirt. Hij geeft me een high-five en we gaan lachend uit elkaar.

    Gerrit Faber, februari 2020

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 95 keer bekeken